Seni severdim… Gözlerinin buğulu kahvesini hayal edip, gecelerce hayalinle avunarak… Günlerce sesini duymadan aşkımı içimde saklayıp herkese meydan okuyarak susup içli içli derin derin her nefes çekişimde duy beni ey yar diyerek…

Seni severdim … Sana rağmen herkese herşeye rağmen…

Seni severdim … Benden vazgeçtiğini hissettiğim zamanlarda bile

Seni severdim … Ölümün kıyısında bile olsam

Seni severdim … Değiştiğini sevmediğini görmeme rağmen

Seni severdim … gecenin bir vakti kalkıp uyurken izleyerek yeniden dalarak uykuya… Bir gülüşünle ölürdüm… Bir dokunuşunla bükülürdü belim… Bitmezdi inan sana olan sevgim. Sen yeter ki bana esirgemeseydin gülen gözlerini… Aşkla sevgiyle seslenen kelimelerini… Merhametini ve en çok da tenini esirgemeseydin…

Şimdi dargın gönlüm gönlüne … Ne bakabiliyor gözlerim gözlerine ne de akıyor kalbim kalbine …

 


ÜÇÜNCÜ ŞAHSIN ŞİİRİ


gözlerin gözlerime değince
felâketim olurdu ağlardım
beni sevmiyordun bilirdim
bir sevdiğin vardı duyardım
çöp gibi bir oğlan ipince
hayırsızın biriydi fikrimce
ne vakit karşımda görsem
öldüreceğimden korkardım
felâketim olurdu ağlardım


ne vakit maçka'dan geçsem
limanda hep gemiler olurdu
ağaçlar kuş gibi gülerdi
bir rüzgâr aklımı alırdı
sessizce bir cıgara yakardın
parmaklarımın ucunu yakardın
kirpiklerini eğerdin bakardın
üşürdüm içim ürperirdi
felâketim olurdu ağlardım


akşamlar bir roman gibi biterdi
jezabel kan içinde yatardı
limandan bir gemi giderdi
sen kalkıp ona giderdin
benzin mum gibi giderdin
sabaha kadar kalırdın
hayırsızın biriydi fikrimce
güldü mü cenazeye benzerdi
hele seni kollarına aldı mı
felâketim olurdu ağlardım




Attila İLHAN